Megalopsychokracja
O cnocie w polityce i polityce cnoty (od Homera do Arendt i Straussa)

Stanisław Łojek,  Megalopsychokracja O cnocie w polityce i polityce cnoty (od Homera do Arendt i Straussa),  2009 r. : Megalopsychokracja to utopijny ustrój, w którym megalopsychia ? cnota ?człowieka o wielkiej duszy? utożsamiana z doskonałością etyczną jednostkowego życia ? jest uznawana za cnotę najbardziej godną pożądania i najwyższy cel istnienia społeczeństwa. Śledząc dzieje pojęcia cnoty w myśli starożytnej, nowożytnej i współczesnej, autor pokazuje, że
w dotychczasowej tradycji samo pojęcie cnoty ulegało stopniowemu upadkowi i że inne wzorce człowieczeństwa były wzorcami panującymi. Zastanawiając się nad sensem cnoty i możliwością znalezienia dla niej miejsca w warunkach współczesnej polityki, dochodzi do wniosku, że megalopsychokracja jest być może mniej utopijna niż którakolwiek z propozycji klasycznych. Cnota megalopsychos jest bowiem wolna od założeń metafizycznych, które stanowiły uzasadnienie klasycznej koncepcji cnoty i które, jak się
wydaje, bezpowrotnie utraciły wiarygodność.